Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Sashiko - Από την τεχνική στην τέχνη!


Στα γιαπωνέζικα η λέξη Sashiko σημαίνει "μικρές μαχαιριές" και όντως οι βελονιές του κεντήματος Sashiko μοιάζουν πολύ με μικρές εγκοπές.
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα το Sashiko αποτελούσε τον παραδοσιακό τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες της Ιαπωνίας επιδιόρθωναν τα ρούχα των ψαράδων και των αγροτών ώστε να τα διατηρήσουν σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση, επίσης για να τα κάνουν πιο ζεστά και πιο ανθεκτικά.



Ωστόσο, σήμερα χρησιμοποιείται για διακοσμητικούς ή/και εικαστικούς σκοπούς. 
Το πανωφόρι των γιαπωνέζων ψαράδων
 Το Sashiko, όπως ήδη έχει αναφερθεί, αποτελούσε επίσης έναν τρόπο για να ενώνονται δύο υφάσματα μαζί και να γίνεται το ύφασμα πιο ζεστό και ανθεκτικό. Μία από τις πιο γνωστές εφαρμογές του Sashiko είναι για την κατασκευή του Sashiko no donza ή Donza, ενός πανωφοριού, που φορούσαν οι γιαπωνέζοι ψαράδες. Το Donza, εκτός από ένα ανθεκτικό και ζεστό πανωφόρι, αποτελούσε και ένα σύμβολο που δήλωνε την ταυτότητα του ψαρά αλλά και την κοινωνική του θέση στη κοινότητα στην οποία ανήκε. Κατά συνέπεια, οι ψαράδες φορούσαν το πανωφόρι αυτό κατά τη διάρκεια κοινωνικών εκδηλώσεων και δημόσιων εμφανίσεων και όχι κατά τη διάρκεια του ψαρέματος. Παρόλο, που τα πανωφόρια Donza είναι συνυφασμένα με του Ιάπωνες ψαράδες εντούτοις χρησιμοποιούνταν και από τους γεωργούς.  Η συνήθεια της κατασκευής πανωφοριών sashiko no donza άρχισε να παρακμάζει το 1920s, καθώς ξεκινούσε σταδιακά η εποχή της βιομηχανοποίησης. Οι ψαράδες, άρχισαν να χρησιμοποιούν μηχανοκίνητα καΐκια και να φορούν ρούχα δυτικού τύπου, αν και μερικοί ηλικιωμένοι συνέχισαν να φορούν το παραδοσιακό πανωφόρι για πολλά χρόνια αργότερα. Ως εκ τούτου και οι γυναίκες εγκατέλειψαν το κέντημα sashiko.
Η τεχνική αναβίωσε στη σημερινή εποχή, καθώς προσέλκυσε το ενδιαφέρoν σύγχρονων εικαστικών που δουλεύουν με το ύφασμα.
Το 1825, ο γνωστός Ιάπωνας καλλιτέχνης Katsushika Hokusai (1760-1849) εξέδωσε το βιβλίο με τον τίτλο "New forms for design" το περιεχόμενο του οποίου ενέπνευσε πολλούς δημιουργούς Sashiko.






Στη κλασσική εκδοχή για τη δημιουργία ενός Sashiko χρησιμοποιείται λευκή βαμβακερή κλωστή (πχ. κλωστή που χρησιμοποιείται και στα κοφτά ασπροκεντήματα) και μπλε βαμβακερό ύφασμα. Παραδοσιακά το ύφασμα αποκτά το μπλε του χρώμα μετά τη βαφή με indigo (λουλάκι).  
Το Sashiko είναι μια τεχνική που χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά για να ενώσει δύο υφάσματα μαζί. Για αυτόν το λόγο, στην Ιαπωνία η λέξη quilting (καπιτονέ) είναι γνωστή ως sashiko. Ως τεχνική, δουλεύεται με μικρές βελονιές τρυπώματος (running stitches) σχηματίζοντας οριζόντιες, κατακόρυφες, λοξές και καμπύλες γραμμές που μοιάζουν διακεκομμένες. 


Προστασία από τα κακά πνεύματα
Το κέντημα sashiko, όπως και πολλές άλλες μορφές κεντήματος, θεωρείται ότι έχει μαγικές ιδιότητες. Η χρήση κεντημένων μοτίβων για προστασία από τα κακά πνεύματα έχει πιθανόν τις απαρχές τις στη φυλή Ainu η οποία πιστεύει ότι τα κεντημένα μοτίβα στα μανίκια, στο λαιμό και γενικά στις άκρες των ρούχων προστατεύουν τον σώμα του ανθρώπου από τα κακά πνεύματα. 

Ωστόσο, η δοξασία ότι τα κεντημένα ρούχα προσφέρουν προστασία από τα κακά πνεύματα δεν απαντάται αποκλειστικά στη φυλή Ainu αλλά και στον Ιαπωνικό πολιτισμό. Για παράδειγμα, ένα κεντημένο ή ένθετο μοτίβο στο πίσω μέρος του παιδικού κιμονό θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη και προστασία στο παιδί. Ένα άλλο παράδειγμα, είναι η ζώνη που κεντούσαν 1000 γυναίκες, κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου για να προσφέρουν τύχη και προστασία στον πολεμιστή που τη φορούσε. 


Το Sashiko, κεντιόνταν από τις συζύγους και από τις γιαγιάδες, οι οποίες ετοίμαζαν τα ρούχα των συζύγων και των εγγόνων. Παρόλο, που το κέντημα αποτελούσε μια μορφή οικιακής εργασίας, εντούτοις τα επίσημα πανωφόρια ανατίθεντο σε επιδέξιες επαγγελματίες κεντήστρες. 

Ομολογουμένως εάν έχεις κάποιο σχέδιο Sashiko στη διάθεσή σου μπορείς εύκολα να το ακολουθήσεις και να φτιάξεις λιτά και πανέμορφα κεντήματα.
Μερικά χαρακτηριστικά σχέδια που βρήκαμε στο διαδίκτυο :










Πηγές: 

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Φτιάχνω Εύκολα Τσάντα από Δέρμα ή Ύφασμα


Μια πολύ ωραία τσάντα που μπορούμε να φτιάξουμε μόνες μας. Ιδανικό υλικό είναι το Σουέντ δέρμα (στην οδό Μιαούλη και γύρω-γύρω στο Μοναστηράκι και την πλ. Ψυρρή θα βρείτε ποικιλία), που είναι πολύ μαλακό και μπορεί  να γαζωθεί εύκολα σε οικιακή ραπτομηχανή. Γίνεται και με στητό ύφασμα καραβόπανο ή κάποιο ύφασμα επίπλωσης. 

Στα υλικά σας να συμπεριλάβετε οπωσδήποτε χαρτί για πατρόν. Από το πατρόν θα ξεκινήσετε.
Επίσης ταινία αυτοκόλλητη διπλής όψης για αρχική στερέωση.

Κάθε τετραγωνάκι στο παραπάνω σχέδιο αντιστοιχεί σε 1/2" ίντσα (1 ίντσα = 2,54 εκατοστά)
Οι διαστάσεις της τσάντας είναι περίπου 11'' Χ 9,5" (περίπου 28cm X 24cm)

* Κόβουμε μια(1)  φορά το τετράγωνο κομμάτι, τη βάση δηλαδή και δύο(2) όμοια κομμάτια για τα πλαϊνά.

* Ενώνουμε πιάνοντας από κάθε πλευρά περίπου 1/4" της ίντσας στην αρχή με την ταινία διπλής όψης. Μετά γαζώνουμε και αφαιρούμε όλα τα ορατά κομμάτια από την ταινία.

Εύκολο! 
Επιτυχία εύχομαι και Καλοφόρετη!



Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Φτιάχνουμε Βάζα από Σχοινί

Τι θα λέγατε για μια αλλαγή;

Είναι το ιδανικό tip για να αλλάξετε την διακόσμηση στο τραπέζι σας οικονομικά!
Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι λίγο σχοινί.  Υπάρχουν σχοινιά σε διάφορα πάχη αλλά και χρώματα.  Κάντε την επιλογή σας με βάση τα χρώματα του σπιτιού σας.
Θα χρειαστείτε ακόμα και μια κατάλληλη κόλλα για τα υλικά που έχετε επιλέξει.
(Σε χρωματοπωλεία ή σε καταστήματα με είδη σκαφών θα βρείτε ποικιλία από σχοινιά και κόλλες)
Τοποθετήστε κόλλα εξωτερικά στο βάζο ή το κουτί και γυρίστε το σχοινί γύρω του! Μην φοβηθείτε να δημιουργήσετε διάφορες πλέξεις με το σχοινί!!
Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερο, μοναδικό και οπωσδήποτε διαφορετικό από τα  βάζα του εμπορίου!








diy nautical vase
simpledetailsblog

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Twine Coasters - Φτιάχνω Πλεκτά Σουβέρ με Σχοινί ή Σπάγγο


Το πλέξιμο με σχοινί ή σπάγγο δεν είναι και το πιο εύκολο. Αλλά μας αποζημιώνει για την ανθεκτικότητα των αντικειμένων που θα φτιάξουμε και τη μινιμαλιστική αισθητική τους.

Υλικά που χρειάζονται:

Σπάγγο ή σχοινί
Βελονάκι Νο 4 ή 4,5
ψαλίδι
βελόνα για νήματα

Μπορείτε να αγοράσετε σπάγγο από το super market ή χρωματοπωλείο. Σπάγγο ή σχοινί θα βρείτε σε διάφορες ποιότητες και σε καταστήματα με υλικά για Σκάφη.  Ισχύει και εδώ ότι το καλύτερης ποιότητας είναι και λίγο ακριβότερο.
(Αγόρασα σπάγγο από το χρωματοπωλείο της γειτονιάς μου ένα πολύ μεγάλο ρολό και κόστιζε 2,80 ευρώ.)

Ξεκινάμε:
Φτιάχνουμε μιά αλυσίδα με  6 γαϊτανάκια και κλείνουμε με ένα βουβό γαϊτανάκι.


Και συνεχίζουμε πλέκοντας μέσα στην αλυσίδα 12 ποδαράκια



Συνεχίζουμε 2η σειρά πλέκοντας 2 ποδαράκια σε κάθε ποδαράκι της προηγούμενης σειράς.

Το σουβερ μας είναι έτοιμο. Αν μας φαίνεται μικρό μπορούμε να προσθέσουμε μια σειρά ακόμα είτε με μισά ποδαράκια είτε με ολόκληρα.

Εξαρτάται από το είδος και το πάχος του σπάγγου που έχουμε επιλέξει.

Τέλος, περνάμε το σπάγγο που κόψαμε, στη βελόνα και το στερεώνουμε στη πίσω πλευρά.


Αν όταν ακουμπίσετε το ποτήρι, παρατηρήσετε ότι δεν έχει ευστάθεια, αφαιρέστε από το εσωτερικό μερικά ποδαράκια, π.χ. αντί για 12 βάλτε 10. Κάντε μερικές δοκιμές ...


Μου αρέσουν τα σουβέρ με σχοινί,  είναι απλά και δείχνουν τραχιά και ρουστίκ!





@deliacreates.com

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Φτιάχνω Λικέρ με φύλλα Αρμπαρόριζας


Τα φύλλα της αρμπαρόριζας χρησιμοποιούνται σε διάφορα γλυκά του κουταλιού (κυδώνι και σταφύλι), στα λουκούμια και στα παγωτά για το άρωμα τους αλλά χρησιμοποιούνται ακόμα και στην οινοποιεία. Μπορείτε να φτιάξετε και τσάι (άνθη και φύλλα ως έγχυμα), και μάλιστα τονώνει το νευρικό σύστημα και είναι επουλωτικό, διουρητικό και αντιδιαβητικό. Η χρήση της ενδείκνυται σε όσους υποφέρουν από κατάθλιψη, υπερένταση, πέτρα των νεφρών και διαβήτη.
Έχει χαλαρωτικές ιδιότητες, βοηθάει στην ανακούφιση από τη ναυτία και τις ημικρανίες. Ανακουφίζει από τους πόνους της αρθρίτιδας! Μειώνει τη χοληστερόλη. και εξαφανίζει τις άφτρες και τις καούρες από τον οισοφάγο! το ΛΙΚΕΡ με φύλλα αρμπαρόριζας κρατάει όλες τις θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού αν είναι σωστά φτιαγμένο..!!
ΥΛΙΚΑ
1 1/2 λίτρο Ρετσίνα
1 κιλό ζάχαρη κρυσταλλική
50 φύλλα αρμπαρόριζας μεγάλα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Τα κλείνουμε όλα αυτά μαζί σε ένα βάζο σε σκοτεινό μέρος, και τα κουνάμε κάθε μέρα μέχρι να λιώσει η ζάχαρη σε 15-20 μέρες είναι έτοιμο.. 
στην υγειά σας!!

@ σοφία παππά

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Κίτρινο το χρώμα της ζωντάνιας


Σύμφωνα με τη Γαλλίδα εθνολόγο των χρωμάτων Anne Varichon, στην αρχαιότητα το κίτρινο ήταν συνυφασμένο με την ευημερία. Όμως στα χρόνια που ακολούθησαν συνδέθηκε με την προδοσία και τον Ιούδα, την ατιμία, τον φθόνο και την απομίμηση (αφού προσπαθεί να μιμηθεί το χρυσό χρώμα), μέχρις ότου ήρθε η Αναγέννηση στη Δύση για να αποκαταστήσει το όνομά του και να διαλύσει τις προκαταλήψεις.

Χρώμα ηλιακό, φωτεινό, ζεστό (όχι, θερμό με την έννοια του κόκκινου χρώματος) που δείχνει σοφία, κατανόηση, νιότη, ζωντάνια, ενεργητικότητα, ευτυχία, περιέργεια, ευελιξία, πρόοδο, ροπή στην διασκέδαση, επικοινωνία, έντονη διαισθητική αντίληψη, διανόηση, καθαρότητα συναισθημάτων και πλήρης απελευθέρωση από πάθη. Επίσης, χρώμα που τυφλώνει, εντυπωσιάζει, αποκαλύπτει αλλά ...και εμπνέει.

Εκφράζει τη νεότητα, την χαρά και καθαρίζει το νου που εξαγνίζει τις σκέψεις. Είναι αντικαταθλιπτικό και ιδανικό για χώρους εργασίας, ενώ στις απαλές αποχρώσεις του ξεκουράζει. Συνδέεται όμως πολλές φορές με την απάτη, τη δειλία και την ζήλια.

Στην χρυσαφένια του απόχρωση (χρυσοκίτρινο) αντιπροσωπεύει την πνευματική τελείωση και την ηρεμία. Ακόμα, χρησιμοποιείται πολύ στην θρησκευτική ζωγραφική, στο φωτοστέφανο των αγίων, ενώ το άτονο κίτρινο έχει χρησιμοποιηθεί ως χρώμα προδοσίας στην απεικόνιση του Ιούδα.

Το σκοτεινό (σκούρο η «λασπωμένο») κίτρινο συμβολίζει το δόλο, την προδοσία, την φιλοδοξία, τη μυστικοπάθεια, την απιστία και την φιλαργυρία. Γενικότερα, όσοι αποφεύγουν το κίτρινο χρώμα, έχουν την τάση να απογοητεύονται εύκολα ενώ προσπαθούν να «εξηγήσουν» τα ανεξήγητα συναισθήματα τους με την λογική.








Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Η ιστορία των ζυμαρικών



Η Ελληνική Μυθολογία αναφέρει ότι ο Ήφαιστος δημιούργησε ένα εργαλείο που έφτιαχνε ¨κορδόνια από ζύμη¨. Οι ρίζες των ζυμαρικών χάνονται στους αιώνες, δεδομένου ότι  αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι ετοίμαζαν πιάτα που έμοιαζαν πολύ με τα σημερινά μακαρόνια, με τη διαφορά ότι γίνονταν ψητά και όχι βραστά. Τα βασικά συστατικά τους όμως, το σιτάρι και το νερό, είναι τόσο κοινά που είναι δύσκολο να τους αποδοθεί μία και μόνη καταγωγή. Το όνομα ¨μακαρόνια¨ πιθανόν να προέρχεται από το ελληνικό ¨μακαρία¨. 

Πράγματι είναι γνωστό οτι οι αρχαίοι Έλληνες ετοίμαζαν αποξηραμένα παρασκευάσματα από αλεύρι που άφηναν μαζί με λάδι και κρασί στους τάφους των νεκρών (των μακάρων). Κατ’ άλλη εκδοχή μπορεί να προέρχεται από το λατινικό¨amaccare¨(=κόβω). Στο Βυζάντιο, τα ζυμαρικά σερβίρονταν ως γλυκό με μέλι και κανέλλα. Συνέχεια αυτής της γαστρονομικής συνήθειας είναι τα Χριστουγεννιάτικα ¨μελομακάρονα¨. Ο ευρύτατα διαδεδομένος θρύλος ότι τα μακαρόνια έφερε στην Ιταλία ο Μάρκο Πόλο με την επιστροφή του από την Άπω Ανατολή τον 13ο αιώνα απορρίπτεται πλέον από τους μελετητές. Η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη των ζυμαρικών χρονολογείται γύρω στο 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα, όπου η λέξη “λάγανον” περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία έκοβαν σε λωρίδες. Η ζύμη αυτή μεταφέρθηκε και στην Ιταλία από τους πρώτους Έλληνες έποικους γύρω στον 8ο αιώνα π.χ., και μετονομάστηκε σε “laganum” στα λατινικά, τα σημερινά Λαζάνια. 

Το γεγονός πιστοποιείται από Λατίνους συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Οράτιος και από τον περίφημο καλοφαγά Απίκιο, ο οποίος στην πρώτη ίσως συμπληρωμένη μαγειρική στην ιστορία περιγράφει αυτοκρατορικά γεύματα με “laganum”. Η πρώτη όμως χειροπιαστή απόδειξη για την ύπαρξη των ζυμαρικών ανήκει σε ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.χ., σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, όπου αναπαριστούνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και ένα εργαλείο κοπής, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα για να κόβουμε τα ζυμαρικά. Τα ζυμαρικά υπήρχαν χωρίς αμφιβολία και στην αρχαία Κίνα, καθώς και στον Αραβικό κόσμο, αφού υπάρχουν γραπτές αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα του Ισλάμ για κάποια ζυμαρικά με την ονομασία “rishta”. Aυτό που παραμένει άγνωστο είναι το κατά πόσον αυτά προϋπήρχαν της Ελληνικής εκδοχής. Μία παράδοση λέει οτι οι Άραβες ζύμωναν μακαρόνια και τη συνταγή αυτή την πήραν οι Έλληνες που ταξίδεψαν μέχρι τη Σικελία και την Νάπολη και την μετέφεραν στους Ιταλούς. Η πρώτη συγκεκριμένη γραπτή αναφορά σε χυλοπίτες μαγειρεμένες με βράσιμο βρίσκεται στο Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ, είναι γραμμένη στα αραμαϊκά και χρονολογείται στο 5 αιώνα μ.Χ. 


Όταν η Σικελία καταλήφθηκε τον 9ο αιώνα από τους Σαρακηνούς αυτοί μετέφεραν και τις διατροφικές τους συνήθειες οι οποίες περιελάμβαναν και τα ζυμαρικά. Σε κείμενα του 12ου αιώνα γίνεται αναφορά στην παραγωγή ενός είδους σπαγγέτι στο Παλέρμο, με το όνομα “itria”, λέξη Περσική που σημαίνει “κορδόνια”. Το είδος αυτό παράγεται μέχρι και σήμερα στην Σικελία και αποκαλείται “trii”. Η πρώτη συμπληρωμένη συνταγή ζυμαρικών καταγράφεται στα μέσα του 15ου αιώνα στο βιβλίο του μάγειρα Martino da Como και αργότερα συναντάμε τα ζυμαρικά στα κείμενα του Bartolomeo Sacchi, ο οποίος μας λέει ότι τα μακαρόνια πρέπει να βράζονται για όσο διαρκούν τρία “Πάτερ Ημών”. Από τον 15ο αιώνα και μετά τα μακαρόνια αρχίζουν να κατασκευάζονται και σε εμπορική βάση, μέχρι όμως τον  17ο αιώνα δεν κατελάμβαναν σημαντική θέση στην διατροφή των λαών και καταναλώνονταν μόνο ως πολυτελές γεύμα ή σαν γλυκό. Τον 18ο αιώνα που τα μακαρόνια γνώρισαν την μεγάλη τους άνθηση. 
Το 1700 υπήρχαν στην Νάπολη κάπου 60 καταστήματα που πουλούσαν ζυμαρικά, τα οποία έφτασαν τα 280 το 1785. Το κλίμα της Νάπολης ήταν ιδανικό για την σωστή αποξήρανση των μακαρονιών τα οποία άπλωναν σε ξύλινες βέργες στον ήλιο να στεγνώσουν σε κάθε γωνιά της πόλης. Ο Goethe στο ημερολόγιο του, Ταξίδια στην Ιταλία (από το 1787) ορίζει το μακαρόνι ως «περίτεχνο ζυμάρι, φτιαγμένο με ψιλό σιμιγδάλι, λεπτοδουλεμένο, βρασμένο και κομμένο σε διάφορα σχέδια». Η ανάμιξη της ζύμης  τότε γινόταν με τα πόδια, όπως το πάτημα των σταφυλιών, μέχρι που ο Βασιλιάς Φερδινάρδος ο 2ος ανάθεσε στον Cesare Spadaccini να κατασκευάσει τον πρώτο μηχανικό πατητήρι από χαλκό. Σύντομα αρχίζουν να λειτουργούν και τα πρώτα εργοστάσια μακαρονιών. Τα μακαρόνια μέχρι τότε συνδυάζονταν κυρίως με πιπέρι και τυρί και τρώγονταν με τα δάκτυλα. 


Με την εισαγωγή της ντομάτας από τον Νέο Κόσμο αρχίζουν γύρω στο 1800 να εμφανίζονται και οι πρώτες σάλτσες ντομάτας για μακαρόνια, που ήταν κυρίως ντομάτες που βράζονταν με αλάτι και βασιλικό και σύντομα αρχίζει να χρησιμοποιείται το πιρούνι με τα 4 δόντια το οποίο μπορεί να μεταφέρει με λιγότερες απώλειες τα σπαγγέτι από το πιάτο στο στόμα. Η όλη διαδικασία παραγωγής των ζυμαρικών αρχίζει περί τα τέλη του 19ου αιώνα να αυτοματοποιείται και να απλώνεται όχι μόνο σε ολόκληρη την Ιταλία αλλά και σε όλο τον κόσμο γενικότερα, και αρχίζουμε πλέον να μιλούμε για την Βιομηχανία Ζυμαρικών. Σήμερα, τα ζυμαρικά αποτελούν ένα από τα βασικά διατροφικά προϊόντα πολλών λαών και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής, άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες απολαμβάνουν τις φημισμένες παραδοσιακές συνταγές αλλά και χιλιάδες παραλλαγές, προσαρμοσμένες στις ιδιομορφίες,  τα γούστα και την κουλτούρα της κάθε χώρας. 


melissa.gr

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ΔΑΝΤΕΛΛΑ - DENTELLE - Το θαύμα της αγάπης


H δαντέλλα είναι ένα διάτρητο πλέγμα από λεπτές κλωστές, διαταγμένες σε διάφορα κοσμητικά σχέδια που επαναλαμβάνονται. Συνήθως έχει το σχήμα ταινίας και η μια της πλευρά τελειώνει σε γλώσσες σαν κύμα, χρησιμοποιείται σαν τελείωμα ή κόσμημα ρούχων.

Η ιστορία της δαντέλας χάνεται στο χρόνο και περιβάλλεται από σύννεφα ποίησης. Οι μύθοι σχετικά με τη γέννηση αυτής της τέχνης έχουν κοινό δεσμό με τη θάλασσα: είναι απλά παραμύθια, τα οποία αντλούν έμπνευση από τη ζωή των ψαράδων και τα θαύματα της θάλασσας και φυσικά την αγάπη .

Ένας παλιός μύθος λέει ότι ένας ψαράς, αφήνοντας την κοπέλα που αγαπούσε για να πάει στον πόλεμο, άφησε ανάμεσα στα χέρια της, ως απόδειξη της αγάπης του, ένα θαλασσινό δεντράκι σκαλισμένο από τον ίδιο, που πάνω του άνθιζε ένα είδος λουλουδιού, που τυλιγόταν από περικοκλάδες αραβουργήματων, παράξενο και εξωπραγματικό,  πανέμορφο.

Πέρασε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και η κοπέλα ξεγελούσε το χρόνο αναμονής του αγαπημένου της πλέκοντας ακούραστα ένα δίxτυ .
Όταν μετά από χρόνια πολλά, ο νεαρός που δεν ήταν τόσο νεαρός πια,  επέστρεψε εκείνη του χάρισε το δίxτυ που τόσα χρόνια έφτιαχνε. Μα σαν εκείνος το άνοιξε και το άπλωσε στο έδαφος, το δίxτυ ανάλαφρο απόκαλυψε μες στο υφάδι του το αποτύπωμα του δέντρου που ανθίζει στη θάλασσα με τα λουλούδια και τις περικοκλάδες. Ήταν το θαύμα της αγάπης που έδωσε αφορμή για την γέννηση της δαντέλας 


Οι δαντέλες αρχικά κατασκευάζονταν με διάκενα, που σχηματίζονταν με τη αφαίρεση νημάτων ή πάνω σε αμοργινό ύφασμα (τούλι) ή πάνω σε πλέγμα λινού και μεταξωτού υφάσματος.  Κατόπιν κατασκευάζονταν δαντέλες πιο σύνθετες με δύο κερκίδες (σαΐτες) και βελονάκι πλεγμένες με κόμπους συνδεμένους μεταξύ τους, που σχημάτιζαν διάφορα σχέδια. Έπειτα εμφανίστηκαν οι δαντέλες που πλέκονταν με απλή βελόνα.

Οι δαντέλες που κατασκευάζονται με κοινή βελόνα είναι οι καλύτερες, όπως η δαντέλα της Βενετίας. Παραλλαγές της δαντέλας αυτής είναι η δαντέλα της Αλανσόν, του Αρζανάν και η διακοσμημένη με τριαντάφυλλα.



Πηγή
edwhellas.gr
eptanisos.blogspot.gr

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

ΦΤΙΑΧΝΩ ΠΟΝΤΣΟ ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ!


Μοδάτα, ευκολοφόρετα και ανάλογα με το ύφασμα μπορούν να φορεθούν από τη βόλτα στο βουνό μέχρι τη δεξίωση του πρέσβυ.

Χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις μοδιστρικής, φτιάχνουμε εύκολα ένα πόντσο με ύφασμα 
της αρεσκείας μας.

Το ύφασμα που απαιτείται είναι 140 εκ. (μήκος) Χ 110 εκ. (πλάτος).  Τα υπόλοιπα υλικά είναι: ψαλίδι, καρφίτσες, μεζούρα, βελόνα, κλωστή κλπ.
(Χωρίς ραφή πουθενά, με μόνο το κόψιμο στο λαιμό για να φορεθεί.)


Τρόπος Εργασίας
Διπλώστε το ύφασμα στη μέση και κατά μήκος και βρείτε ακριβώς το κέντρο του διπλωμένου μέρους και τοποθετείστε καρφίτσες σχηματίζοντας το μικρό στρογγυλό άνοιγμα για τη λαιμόκοψη που θέλετε και κόψτε το ύφασμα. Το ανοιγματάκι στο μπροστινό μέρος θα βοηθήσει ώστε να δημιουργήσετε μια ωραίο λαιμόκοψη.
Χρειάζεται καρίκωμα και στριφωματάκι με ή χωρίς ρέλι, περιμετρικά.



Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Αυτοβελτίωση και Δημιουργικότητα



Πάντα κάτι χρειάζεται βελτίωση και μεταμόρφωση. Από τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, το σώμα μας μέχρι το σπίτι μας και τα ρούχα μας. 
Όλα μπορούν να βελτιωθούν και υπάρχουν πολλές εναλλακτικές γιαυτό.

Καλή η θεωρία θα μου πείτε και ιδιαίτερα με το 'Ιντερνετ έχουμε γίνει  πιο θεωρητικοί και λιγότερο πρακτικοί.
Από τη θεωρία στη πράξη, από την αρχική επιθυμία, δηλαδή, μέχρι την υλοποίησή της παρουσιάζονται διάφορα εμπόδια. Τι χρειάζεται για να ξεπεραστούν τα εμπόδια;  
Χρειάζεται στόχευση και ενέργεια.
Για οποιαδήποτε αλλαγή, μεταβολή, μεταμόρφωση χρειάζεται ενέργεια. Το αποτέλεσμα που  θα πάρουμε είναι ανάλογο της ενέργειας που θα δώσουμε.
Και πως βρίσκουμε αυτή την τόσο απαραίτητη ενέργεια;

Το πρώτο βήμα είναι η επιθυμία, η ιδέα, η έμπνευση. Τι θέλω να κάνω, τί θέλω να πετύχω;
Αμέσως δημιουργώ ένα στόχο. Εξετάζω το στόχο προσεκτικά. Είναι αυτός ο στόχος αληθινά δικός μου; ή έχω παρασυρθεί ας πούμε από το ρεύμα της εποχής ή από την προτροπή ενός φίλου ή ενός συγγενή;
 Όσο πιο δυνατή, αληθινή και ζωτικής σημασίας είναι η επιθυμία-στόχος τόσο περισσότερη ενέργεια απελευθερώνεται προς το στόχο για την υλοποίησή του.

Η Δημιουργικότητα είναι ένα κλειδί που ανοίγει την πόρτα της Αυτοβελτίωσης. Καταλαβαίνουμε τις επιλογές και δυνατότητες που έχουμε, ώστε να κάνουμε τις σωστότερες και ευνοϊκότερες κάθε φορά, ανάλογα με το αποτέλεσμα που θέλουμε να πετύχουμε.
Αλλά και η Αυτοβελτίωση που σκοπό έχει πάντα και την αύξηση της αυτοπεποίθησης, ξεκλειδώνει και απελευθερώνει τις δημιουργικές μας ιδέες.

Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με ιδέες και λύσεις για κάποια αναγκαία πράγματα χωρίς να ξοδευτούμε ιδιαίτερα. Είναι όμως μόνο μερικές ιδέες.

 Σκέψου τι μπορείς να κάνεις με τα δικά σου "υλικά", τις δικές σου δηλαδή δεξιότητες και τη δική σου φαντασία!


Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Φτιάχνουμε Κουρτίνα ή Διαχωριστικό Χώρου με Μακραμέ!



Η επιλογή των υλικών είναι απλή.
Ένα κοντάρι (ή κουρτινόξυλο) ξύλινο ή μεταλλικό, χοντρό κορδόνι ή νήμα noodles.

Στερεώνουμε καλά το κουρτινόξυλο και αναλόγως του πλάτους περνάμε διπλά κορδόνια κάνοντάς τους κόμπο. Κόβουμε στο μήκος (ύψος) που θέλουμε.


Στη συνέχεια ξεκινάμε να δημιουργούμε κόμπους με τον εξής τρόπο:



Κάνουμε τόσο μακραμέ όσο να μην εμποδίζετε το πέρασμά μας μέσα απο τη κουρτίνα.
Στο τέλος αν έχουμε επιλέξει κορδόνι που συνήθως ξεφτάει με το καιρό, στερεώνουμε τις άκρες  επαλείφοντας με λίγη κόλλα .


Καλή τύχη σε ότι κι αν κάνετε!



Από σχετική ανάρτηση στο 
http://www.agiosthomas.info




Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Κεράκια από κοχύλια



Το καλοκαίρι πλησιάζει σιγά σιγά στο τέλος του, αλλά εμείς θέλουμε να το κρατήσουμε για λίγο ακόμη. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να χρησιμοποιήσουμε τους καλοκαιρινούς θησαυρούς μας για να διακοσμήσουμε το σπίτι μας. Εάν έχεις μπόλικα κοχύλια που δεν ξέρεις τι να τα κάνεις, τότε προτείνουμε να ρίξεις μια ματιά στο project που βρήκαμε στο gardentherapy.ca.
Ο λόγος για μικρά κεράκια μέσα σε κοχύλια! Πώς θα τα φτιάξεις; Είναι απλό και γρήγορο!

Τα υλικά που χρειάζεσαι είναι: 

- Κοχύλια σχετικά μεγάλα
- Κερί (μελισσοκέρι ή παραφίνη)
- Χρώμα και άρωμα για κερί (προαιρετικά)
- Φυτίλια κερωμένα με βάση
- Ψαλίδι
- Μπεν μαρί
- Ξυλάκια για ανακάτεμα
- Μικρό μπρίκι
 (Τα περισσότερα υπάρχουν και στο βιβλιοχαρτοπωλείο της γειτονιάς σου - Αν περνάς από Κορωπί θα τα βρεις στην "Ευδοκία")

Ξεκινάς καθαρίζοντας πολύ καλά τα κοχύλια σου. Εάν δεν βρίσκεις τόσο βαθιά κοχύλια που να μπορείς να τους βάλεις κερί, τότε μπορείς να αγοράσεις μερικά από καταστήματα με είδη διακόσμησης.
Βάλε το μπεν μαρί σου να ζεσταίνεται και λιώσε το μελισσοκέρι ή την παραφίνη σου μέχρι να γίνει υγρό. Εάν θέλεις στην παραφίνη μπορείς να προσθέσεις και άρωμα και χρώμα, αν και δεν χρειάζεται.
Στη συνέχεια έχεις δύο επιλογές. Μπορείς με λίγη κόλλα ή λίγο λιωμένο κερί να στερεώσεις το φυτίλι όρθιο στο κοχύλι (προσοχή να μπορούν τα κοχύλια να στερεωθούν ώστε να γεμίσουν και να μην τρέχουν τα κεριά απ' έξω) και να γεμίσεις μετά με το λιωμένο κερί ή να ρίξεις με το μπρίκι προσεκτικά πρώτα το κερί και μετά να τοποθετήσεις το φυτίλι σου όρθιο, κρατώντας το λίγο μέχρι να σταθεί μόνο του.
Αφήνεις να στεγνώσουν όπως σταθεροποιούνται χωρίς να τρέχει το κερί για τουλάχιστον 24 ώρες.